|
|
|
|
Zaterdag 27 november Vandaag een hele rustige dag. Vanaf vandaag is begonnen met een zogenaamde ‘prikkelarme’ verpleging. In jouw privė-kamer kan dat ook gemakkelijker. Concreet betekent dit zo min mogelijk handelingen bij het bed. Gedempt licht. Zacht – proberen – te praten. Jou niet strelen of aaien, maar wel een hand bij jou neerleggen. Het vermoeden is dat jij misschien ook wel eens hoofdpijn zou kunnen hebben, van alle activiteit in jouw hoofdje. De convulsies blijven namelijk terugkeren. Niet heel vaak, maar toch met enige regelmaat, zo’n twee keer per dag. Op aanraden van de neuroloog is gestopt met de midazolan, een slaapmedicijn, en gestart met de fenotoïne (difantoïne) en ritrovil. Hopelijk kunnen door deze medicijnenswitch de convulsies onderdrukt worden en zelfs stoppen. Mark K. is nog kort langs geweest. Amos zijn broer leeft ontzettend mee en ik kan merken dat het Amos goed doet dat hij zo meeleeft. Bij de vorige opnames verbleef Mark in het buitenland en leefde van een afstandje mee, maar nu hij in Nederland is, leeft hij zeer, zeer intens mee. Fijn. Het doet ons goed om te merken dat zoveel mensen zo meeleven. Abigaël ontvangt in het ziekenhuis en thuis ontzettend veel kaarten. Via MSN leven veel mensen mee en ook via de mail ontvangen wij veel berichten. Na Marks’ bezoekje zijn wij uitgebreid de stad in geweest voor de laatste Sint inkopen. Met veel tassen kwamen wij weer terug in het ziekenhuis. Waar niets was veranderd. ’s Avonds door Amos zijn grootmoeder mee uit eten genomen. Daarna thuis met z’n tweeën een nieuwe dvd bekeken. Zolang de film duurde was de ontspanning groot, maar de film was nog niet afgelopen of in mij brak iets. De realiteit, ineens, was hard en voelde ontzettend hard. Ik heb de afgelopen week nog niet zo intens gehuild als na de film. Wanneer alles maar doorgaat zoals altijd, Chaja en Gideon er zijn en mensen maar niet vragen: ‘Hoe gaat het?’ dan gaat het wel. Zodra de diepere laag wordt aangeraakt is het hommeles. Afblijven voor nu, uit zelfbescherming.
|
